پای ارادتم به ریگ ، دست عبادتم به سنگ

قلب نیاز من کوبان ، آسیمه اینچنین دلتنگ

در زیر نم نم باران ، در این طلوع زرین فام

با پای شوق می آیم ، بر این حریم زرین فام

چشم امید من پویا ، بس قطره قطره دیدن را

لب های تشنه ام پرسان ، بس جرعه جرعه گفتن را

در می گشایدم یک زن ، رو می گشایدم یک مرد

دستم به کوبه ماسیده ، پایم مردد و دلسرد

سکوت خروشان در درون من مسیر خوشبختی را طی می کند ، زندگی با بودنت موج ها را در هم می شکند و باز هم ردپایت را جا می گذارد . . .

روز ها گذشت و ماه ها گذشت و دوباره رسیدیم به 11 اردیبهشت .  .  .

یک سال در تمام ثانیه ها باهم بودیم

در خنده ها باهم سهیم شدیم و در گریه ها همدرد  !!!

آرزوی دیرینه ام  !

در خواب ها به دنبالت بودم اما خدا تورا روی زمینش به من هدیه کرد . . .

نمی دانی چقدر هر لحظه برای بودنت دعا می کنم و خواهم کرد . . .

به شکرانه ی بودن شیرینت می خواهم به دشت ها پرواز کنم  و

    فریاد زنم :

                     " بهشت در کنارم دوستت دارم "

حال زندگی تا چه حد می تواند معنی دهد . . . تا چه حد می تواند زیبا باشد . . . تا چه حد می تواند یک رنگ و پر عشق باشد . . .

عزیزم تولد یک سالگیمان را تبریک می گویم !  

یک سال شد که ما زندگی را با وسعت حرف هامان سنجیدیم  ، از دید هم نگاه کردیم ، به خاطر هم بودیم و به خاطر هم ، با ترانه ی زندگی رقصیدیم . . .

یک سال شد که دیگر به خود اجازه ندادیم ارزویی لایق تر از همدیگر پیدا کنیم

و نگاهی عاشق تر از هم بیابیم  . . .

فردای من !

شب نخواهم خوابید اگر رویا ، جز روی تو چیزی دیگر ببیند . . .

اینده را نخواهم خواست اگر جز اسم تو نامی دگر برایم بنویسد . . .

اوای من !

ترانه ی خوش اهنگم !

بر من بنواز که کلامی خوش تر از تو نشنیدم و نگاهی اشناتراز تو ندیدم

بر من بمان که شوقی بالاتر از تو نداشتم هر چند هنوز هم همان

                                 مشتاق مهجورم 

اما همیشه با وجود تو

    چقدر سرمستم !

                      چقدر شیرینم  !

                                     چقدردوستت دارم !

                                                           ای مهربان تر از جانم  

می روم و زجه های نگاه تو

تا امتداد تلاقی چشم هایمان

جاریست

می روم و دور می شویم از هم

با انکه نزدیکی قلب هایمان

باقیست

می روم  و فاصله ی لبخند تلخ تو

تکرار می شود در فضای دلم

و اکنون ٫ کنار من ٫ اینجا

جای تو تا بی نهایتش

خالیست

لحظه ی جدایمان تا ابد

پر از ابهام یک ترس پوشالی

پر از ترس دوباره ندیدن ها

بدون یکدیگر نفس کشیدن ها

رها در خلائی سرد است

هم اغوش با تن تمام غم هاست

می روم  و زیر لب می گویم

آری آری می بینمت !

دوباره . . . فردا !

هر چند ٬

میان امروز و فردامان

غم تلخ جدایی

به جای خون میان رگ هامان

جاریست

. . .  

برگ های دفترم ، نامه های باز نشده ،

ساعت گذشته از نیمه شب ، عکس جلوی رویم . . .

چه چیز در این ها من را تا این موقع شب بیدار نگه داشته ؟

چه چیز در من این طور شور برانگیخته

که حتی برای نشستن نیز ارام و قرار ندارم !

مهربانم !

بگذار برای لحظه ای دور شوم از این سیال خاکی و زمینیان را رها سازم و قدم بگذارم به دنیای رویاها ! کنارت ارام بنشینم و تنها نگاهت کنم مثل همین روزها که ساعت ها می گذرد و من از تلنگر گذشت زمان بی خبر می مانم زیرا ای رویای نیمه تمام من ، زمان انگار در نگاه تو ایستاده است . . .

ادمیان می کوشند برای زندگی بهتر ، روز های بهتر ، ثانیه های بهتر ، اما تو که هستی دیگر احتیاجی به تلاش برای رسیدن به این ها نیست  من همه را یک جا در آغوش  دارم !

بگذار از عشق سخن نگویم . . . نمی خواهم وسعتش را در حصار کلمات محدود کنم ! چراکه دوست داشتنت برای من نه در کلام بود نه در نگاه  ! چیزی است وسیع تر از همه ی این ها ،  وسیع است و با نجابت ، مانند دلت ! با شکوه است و پر رمز و راز ، همانند چشمانت !عمیق است و پر از صداقت ، همانند اندیشه هایت !  

بگذار دریا بداند رقیبی دارد به زلالی قلبت . . .  به ژرفناکی نگاهت !

شاید معنای عشق در انتظار است و در فاصله ها ، من تمام این فاصله ها را با صبر و انتظار به تماشا نشسته ام !چه رازیست در این فاصله نمی دانم که هر چه میگذرد مرا شیداتر می کند ...

بگذار از عشق سخن نگویم ؛

بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود   نکنم !!!  

دوستت دارم مهربانم ...

بیشتر از ثانیه هایی که گذشت !

آرام جان من

گرچه فاصله ها، هنوز، برایمان تعین تکلیف می کنند

اما، دل من روشن است

روزی می آید

که گرمی لبخندهای امروزمان

زندگیمان را گرم کرده است.

شاید نه به این زودی اما

من دیده ام روزی را که سر به روی پاهایت گذاشته

و برای فردای قشنگمان، نقشه می کشیم.

حتی طعم دستهایت را هم چشیده ام

خانه ای پر نور

انتظارمان را می کشد.

باور کن.

در تنهایی افکار یک پیاده

که شب پیمائیست در دل کوچه

لبخند بی رنگ ماه

به پهنای صورتش

از دور تلولوء خوشبختی می نماید

و چشم زمینیان را چون جرقه ای می زند

هیچ کس با درونش اشنا نیست

حتی دقلی که در کوچه ها فریاد شادی سر می دهد

یا بلبلی که زیر گوش گل می نالد

می دانی

چهره های اطرافم تازگی ها دایره وار شده اند

چون خاطره ای می مانند

که حول محوری پیوسته  در حرکت اند   

راستش نمی دانم        

من دارم چون رقاصه ای می چرخم ؟؟

یا ادم های اطرافی در تداوم تکرارند ؟

من همان رقاصه ی شادم

که صورتکی خندان می زند به رخسارش

و لبخند مهربانش جلوه ای زیبا می بخشدش

نمی دانم یعنی . . . 

می توانم اشک هایم را پشت خوشبختی ام پنهان کنم ؟؟

دوتا پرنده . . . دو فلب عاشق

چطور جدا ز هم بمون ؟؟

دلای خسته . . . دل شکسته

چطور جدا زهم بخونن ؟؟

تو ای زمونه ببین چگونه پرنده ها

جدا ز خونه . . . از اشیونه اند

به سینه من هنوز امیدی

به شوق دیدن محالی

به خاطر او چه مانده ایا

دگر ز من به جز خیالی

درد بی درمونم رو

با کی قسمت بکنم

با غم دوری

کاشکی عادت بکنم

خاموش وغمگین

چون شام یلدا بی ستاره

بین من و او راهی که تنها شوره زاره 

خسته چند بخشه ؟؟

دو بخش ؟ ولی فکر کنم من به اندازه 1000 بخشش رو خودم دیدم . . . احتمالا اشتباهی شده . . . چون من به اندازه 1000 بار خستگی رو روی شونه هام احساس کردم و تنها کاری که برای دلگرمیم تونستم بکنم این بود که نزارم دیگران بفهمن که گیر بدن چرا خسته ای و ساکت توی خودت فرو رفتی . . .

اره ! باور کن اشتباهی در این کلمه است چون من فرسنگ ها خسته ام . . . اگر این کلمه تنها دو بخش داره ولی من احساس می کنم که سال هاست که خسته ام . . . با اینکه شاید چند ساعتیست  که از شروع خستگیم می گذره ولی من تمامی خستگی های دنیا را یک جا باهم احساس کردم . . .

من چون بیماری که از بیماریش رنج می برد از دوریت رنج می برم . . . سخنی بر گفتن ندارم که هر چه هست از فراق توست . . . شاید همین اندوه مداوم است که من را از نوشتن باز می دارد . . . و من رو تا این موقع بیدار نگه داشته است . . .

نه ! بی قراری نمی کنم . . . باور کن که من خوب خوبم و اگر از کنکاش دوریت نالانم به کارهایم تاثیری نمی گذارد . . . من بی قراری نمی کنم ! همین طوری که قول دادم  . . . . همین طوری که از صمیم قلبم گفتم : چــــشم  . . . هر چند کاش این رو از من نمی خواستی ولی حالا که خواستی دیگر چیزی نمی گویم . . .

سخن از نبودنت است که گاهی انقدر در جلوی چشمانم نیستی که اشک حواسم را پرت می کند ولی خب این روز ها همه با من همدل و هم پایند و با من مدارا می کنند . . . نمی دانم چطور می توانم این کار رو به پایان برسانم ولی امید وارم سربلند از این کار بیرون بیایم . . .

من ان روز را انتظار کشم که لذتی لبالب وجودم را فراگرفته است که از مرور یاد و خاطره ی این روز ها ارزش بودنت را به خود یاد اور شوم . . .

به امید ان روز

آمین

من ارومم و منتظر، که من رو به سوی خود بخوانی . . .  

در گوشم از رویاهایمان زمزمه کنی و دیدگانت را اینه ی وجودم قرار دهی . . .

و بارها و بارها به من بگویی که " دوستم داری " نمی خواهم لحظه ای از یادم دور شود ! 

و می نویسم برای روزهایی که تنها امیدشان مرا به زندگی دعوت می کند . . .  

مشکلات روحم را لحظه ای ازرده خاطر می کند

ولی قلب من با تکیه به تو همه چیز رو فراموش می کنه

حالا من ساکت و ارام ؛ منتظر می مونم تا زمانی تو بیایی و بگویی که

                                " برای همیشه با منی "

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم یک قله ی بلند رو به تنهایی فتح کنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم بر همه ی بدی هام غلبه کنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم با نیروی ایمانم  روی اب ها قدم بزنم !

تو من رو رشد می دی طوری که من می تونم شوق پرواز رو در نگاه بادبادک ببینم !

دنیا در دستان من است . . .

من قدرتمند هستم وقتی در اغوش توام . . .

تو من رو رشد می دی . . . بیشتر از اونی که بتونم باور کنم !

بیشتر از اونی که کلمات معنیش رو بفهمند

بیشتر از اونی که اسمان بتونه ابی در خودش جمع کنه

من دلم به اتاقی خوش است

که صبح به صبح به جای خورشید

صورت رویایی تو را در بر می گیرد

و لبخند زیبای تو میزبان هر روزم می شود

من دلم به هوایی خوش است

که از بازدم قدم هایت شور زندگی می بیند

و برای پرنده ی ارزوهایم فضایی می شود

از هر اکسیژنی مهربان تر

من دلم به اوازی خوش است

که ترانه اش تو باشی تا تکرار نامت

ردیف شعرهایم شوند و انعکاس یادت

اهنگی موزون بخشد به شعرم

از هر قافیه اهنگین تر

من دلم به خوابی خوش است

از هر پروانه تهی

ولی به وسعت زیبایی بال هایش

نرمین چون برف سفید

من دلم از برای با تو بودن خوش است

از برای یادی که می گذرد هر چند کوتاه

ولی از هر عسل شیرین تر

از هر ابریشم خیالی نرم تر

و عاری از دروغ های کودکانه ای

که دنیایی را با خود به یغما می برد

من هستم

گرچه مدتیست بر بوم حیاتمان

به جای گنجشگکان عاشق

کفتار پیر هم نشینی می کند

حال دیگر مهم نیست

که عمر برگ ها به کوتاهی گذشت

و جای شلاق های باد

پوست نرمینشان را به تاراج برده است

و نگاه های بی رمق

سال هاست که پذیرایم شده اند

تو با کدام ارزوی گمشده ام

می خواهی تمام بهایشان را بپردازی

کودکی هایم که رفته اند

اینده هم که در راه است

من تمام رویا هایم را فراموش کرده ام

انقدر که دیگر خودم هم به فراموشی رفته ام

و من هم مثل ساحل – که مدت هاست به سایش موج ها عادت کرده است –

به فرسودگی زندگی ام عادت کرده ام

و با نسیمی تنگ

هم سفر شده ام

دیگر فرقی ندارد

طوفان باشد یا گردباد

من مدت هاست که عمرم را وقف کرده ام

سلام هم خانه ی جدید دلم !

وقتی نبودی نمی دانستم که چقدر تنهایم ولی حالا وقتی ثانیه ای دور می شوی دلم برایت تنگ می شود

چند ماهی نیست که اسباب هایت را اوردی و باهم هم اتاق شدیم ولی با همین چند ماه خیلی بهت عادت کردم و حالا که مدتیست از هم دوریم خانه ی دلم خیلی سرد است . . .هر چند یاد تو ثانیه ای گذر زمان را رها نمی کند و تمام سعیش را می کند تا دوریت را احساس نکنم و هر چند تصویرت انقدر با من دوست و همدل  است که می توانم چون نقاش حاذقی به روی بوم نقاشی بدون ذره ای کم و کاست طراحیت کنم ولی باز هم زود به زود دلم برایت تنگ می شود . . .  دیگر پنجره ی اتاقمان که همیشه خورشید را صبح به صبح در اغوش می گرفت طلوعی را در بر نمی گیرد و چقدر اسمان زیبا حال و هوایم را روز 15 مهر به تو نشان داد . . .

هم اتاقی قلبم !

تازگی ها با تیک تاک ثانیه ها دعوایم شده !! اخر به نظرم تنبلی و کم کاری می کنند و به جای اینکه کمی با من مدارا کنند دوریت را پرنگ تر می کنند ! و خیلی دیر می گذرند !! و سر به هوا شده اند ! و اصلا من را درک نمی کنند !

می دانی ! دلم برای حرف هایت تنگ شده است ! برای همان بازی همیشگی مان :بچه ی لوس بهونه گیر !!

برای همه ی بی قراری هایم و دلداری دادن هایت و همه بهانه گیری هایم و ارام کردن هایت !

اوایل ، هر چه قدر من بد اخلاقی می کردم با من مهربان تر می شدی و هر چقدر بیشتر غر می زدم بیشتر ارامم می کردی و حالا نه بهانه می گیرم و نه بد اخلاقی می کنم که به خواهند ارامش درونم را برهم بزنند ولی اب و هوای درونم خیلی طوفانیست . . . ولی باز هم یک طوفان ارام . . .

نمی دانم تا کجا می توانم سکان کشتی را محکم در دستانم نگه دارم که از مسیر دل خواهم دور نشوم ولی می ترسم که دریای زندگی همیشه اینقدر ارام نباشد و بدون تو دیگر نتوانم این سکان را هدایت کنم ! هر چند گفتی که باید خودم به اخر راه برسم و باید تنها تا اخر راه برم تا به اون چیزی که می خوام برسم ولی کاش بودی !

اخر تو همیشه جیزی هایی رو می بینی که من نمی بینم !

دلم برایت تنگ است

دلم برایت تنگ است

نگاهم کن

صدایم کن

بگذار لحظه ای دور شوم

و این سیال خاکی را پشت سر نهم

و همه ی این زمینیان را

به درود گویم

با تو دیگر این هارا نمی خواهم

کوه و دشت و دریا

زیباست

اما بدون تو

این هارا هم نمی خواهم

نگاهم کن

صدایم کن

بگذار بی خود شوم از خود

فروغی شو

زاین دل ارزومندم

نگاری باش

برای لحظه های دردمندم

نگاهم کن

می خواهم از حرم نگاهت

سقفی سازم

تا اشیانه ای شود برایمان

صدایم کن

می خواهم از اهنگ نوایت

به توصیف فردایم بنشینم 

و انگاه

به پاس این لحظه ی اهورایی 

شعری گویم

سازی زنم

پایی کوبم

نگاهم کن

نگاهم کن

. . .

همیشه برایم بمان

 من برای مدتی نیستم سعی می کنم بهتون سر بزنم و یا اپ کنم ولی دیگه نت ندارم و از کافی نت کانکت میشم !!!

از چندتا دوست خوبم خیلی باید تشکر کنم :

اولیش از اقا سعید گله برای همه ی خوبی هااااااااااااش توی این مدت خیلیییییییییییییی دلم برات تنگ میشه

دومیش شیدا جوووونمه که از دوستی باهاش افتخار می کنم و خیلی از بودنش ممنونم

سومم پری کوچک غمگینه که مدت کوتاهیست که باهم اشنا شدیم ولی در همین مدت کوتاه من رو شیفته ی خودش کرده پری جان امید وارم اون بغض بی قرار زود تر حل شه و بترکه و ارام بشی عزیزم ببخشید که نتونستم برات نظر بزارم . . .

چهارمم هم وطنم هست که مدتیه که خبری ازش ندارم ولی امید وارم که هر جا هست سلامت باشه

هیچ وقت یادتون نررررررررره

یه روزی . . . .

یه جائی . . . .

یه کسی . . . .

یه جوری . . .

صبر داشته باش

همین

و حالا این منم که برای بهارم، دلبرم، مهربانم، دلدارم و آرام جانم می نویسم.

گرچه قلم در دستان من، مانند دستان تو رام نیست، اما چه کنم که دیگر یارای سکوت ندارم.

دوریت، خواب را هم از چشمانم ربوده.

و حالا در این تنهایی و سکوت محض، فقط، خیال تو و تصویر توست.

بهار من، دلبر من، دلدار من و آرام جان من

مرحم دلتنگی ام را نگاه به ماه تجویز کرده بودی. اما این ماه با تمام عظمتش، خیلی برای این 

دلتنگی کوچک است. این ماه با تمام روشنی اش، با تمام زیبایی اش، در مقابل تو به چشمم

نمی آید.

تمام رویاها، تمام روشنی ها، تمام زیبایی ها،تمام هستی برای من، فقط تو هستی.

فاصله مان کمی دورتر شد، اما هیچگاه انقدر به تو نزدیک نبودم.

و امشب فقط یک چیز از ذهنم می گذرد. و آن خاطره آن شبی است، که با هم، صبح کردیم.

و من نشسته ام، چشم انتظار صبحی هستم که . . .

به افتاب نگاه می کنم انگار خودم وزندگیم رو توش می بینم...

به نقاشی فردام ادامه می دم  و توی افکارم غوطه ور می شم

صدای بوق ماشین ها  مثل کشیدن ناخن روی نخته سیاه کلاسمان گوشم رو

می خراشاند ولی باز به راهم ادامه می دم . .  

دارم زندگیمو به ابدیت پیوند می زنم . . .

از پشت سر صدای خنده ی دختر و پسری می یاد نگاشون می کنم

 چقدر صادقانه دارن وجودشون رو با نگاه هاشون برای هم توصیف می کنن

 از شادیشون لذت می برم و باز به راهم ادامه می دم

صدای داد وبیداد همیشگیه راننده تاکسی ها از دور می اد و باز

دعوای همیشگیشون سر مسافر ..اروم به یکشون مقصدمو می گم و

 بعد با کلی سرو صدا به زور سواریکی از ماشین ها می شم ..

توی راه دعوای مشتری ها از گرونی کرایه ها و

باز صحبت از سهمیه بندی بنزین ....که دیگه داره حالم بهم می خوره .

ترافیک ترافیک ترافیک . . .  هیچ وقت تمومی نداره !!

تازگی ها صف بنزین هم که دیگه اضافه شده ،

سرم رو روی شیشه ی ماشین می زارم به عابر ها که درگیر

افکارشون هستن نگاه می کنم چقدر ادم ها خسته به نظر می رسن . . .

پیاده می شم ...

به دختر اون طرف خیابون نگاه می کنم که تو فکرشه منتظر بمونه

ماشین بهتر سوار شه یا همین سمند خوبه ! باز داره سر قیمت بحث می کنه ..

بازم به راهم ادامه می دم ...

صدای بیگانه ای که می خواد اذیتم کنه ازارم می ده

سرعتم رو تند تر می کنم تا ازم بگذره و اونم می ره..

یه دیونه از روبه روم می یاد پیش خودم می گم خوش به حالش عجب

دنیایی داره تو دلم بهش غبطه می خورم و می گم زندگی رو فقط اون می کنه ..

وفتی نزدیک تر شد ناخداگاه بهش لبخند می زنم ولی اون با نگرانی ازم می ترسه

اون جنس ما ادمارو بهتر می شناسه

 ولی دلم شکست چون نگرانی رو توی چشم های اونم خوندم . .

بازم به راهم ادامه می دم افتاب رفته و زندگیم رو به فردا پیوند زده

می رسم خونه کسی درو باز نمی کنه پشت در می شینم و

همه اتفاقات رو مرور می کنم سرم تیر می کشه . . .

یه عالمه چرا می یاد توی ذهنم که براشون جوابی پیدا نمی کنم

یه بغض می یاد توی گلوم که قورتش می دم

یه فریاد میاد توی حنجرم  که فرو می دمش

به نظرتون بالای برج میلاد زندگی چه شکلیه ؟

 شاید اگه از بالا به زندگیمون نگاه کنیم قشنگ تر باشه . . .

مامانم اومد . . .  

اشکام رو پاک می کنم و یه خنده زورکی می زارم گوشه  لبم

همه چیز رو برای مدتی فراموش می کنم...

به سوی تو                                             

              به شوق روی تو                       

                                    به طرف کوی تو     

سپیده دم ایم                                          

              مگر تو را جویم          

      بگو کجـــــــــــــــــایی                     

  نشان تو                                            

                گه از زمین گاهی                   

                                         ز اسمان جویم   

ببین چه بی پروا                               

                            ره تو می پویم                   

        بگو کجـــــــــــــــــایی                                           

کی رود رخ ماهت از نظرم                                               

                                       نظرم                                            

                             به غیر نامت کی نام دیگر ببرم              

    اگر تورا جویم                                            

                        حدیث دل گویم                             

     بگو کجـــــــــــــــــایی                

به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی

فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی

یکدم از خیال من نمی روی                                

                                          ای غزال من                    

 دگر چه پرسی ز حال من                              

                                      تا هستم من 

  اسیر کوی توام                                       

                                به آرزوی توام                

مگر تورا جویم                                               

                           حدیث دل گویم                                

           بگو کجـــــــــــــــــایی                         

به دست تو دادم دل پریشانم دگر چه خواهی

فتاده ام از پا بگو که از جانم دگر چه خواهی

 . . .

هیچی نمی تونم بگم . . .

فقط این که به سوگش می شینم

خیلی داغونم

خیلی

همین

وااای خدا

شعر اخرش

شعر اخرش

شعر اخرش

. . .

در انزوای کوچه

روح من است که روی دست باد برده می شود

و تکه تکه می شود

این تازه اول کار است

نقطه آغاز نابودی یک انسان

شمعدانی ها

وقتی که به من می نگرند

                      انگار

 تجسمی از ریشه خشکیده یک گیاه غمگین را می بینند

که با تکیه به دیواری پوسیده

سعی می کند بایستد

                و بگوید: 

             من زنده ام

http://gazaleh-200.blogfa.com

جاودان بمانی

بر لب جوی فراموشی تو

بوته ای می روید

من تورا

مثل ذارت هوا می خواهم

کوه در حسرت یک جرعه طنین

من تورا مثل صدا، مثل صدا می خواهم

تو به من نزدیکی

مثل خورشید به گل

مثل تصویر به اب

مثل اواز قدم های دو همراه به پل

با حضور تو نمی ترسم ازین تاریکی

با تو از خلقتم اگاه شدم

با تو فهمیدم انسان هستم

من تورا مثل خدا می خواهم  

بگذار

 ساده و راحت بگویم یارا

من تورا می خواهم

من تورا می خواهم       

گوش کن صدای چک چک خاطراتمان را

روی ظرف بلورین زندگی

گذشته با وجود تو

سبز می شود در باغچه ی ذهنم

و اینده صف می کشد در جلوی چشمانم

و اینگار یک من خالی با بودن تو

 رنگ می گیرد ازدیروز و فرداهایش

امشبم را ببین

خواب ؛ مخمل تو را ارمیده در بازوان شبم 

و به التماس خورشید افتاده ام

که صبح دیر تر بتابد

روی فردای حجیم افکارم

می دانی اغازم

دارم از حر نگاه سرشارت

زندگی را از نو می سازم

می خواهم ابر باشم و بیارم و بشویم

و تو افتاب باشی و من را محو کنی در گرمایت

شاهد روزهای خوشبختی ام

این بار کلبه ی وجودم را برای سکنایت تجهیز کرده ام

من همه سختی راه را می پذیرم

اگر برای لحظه ای باشم در یادت

 . . .

پیوست:

اول از همه اینکه وبلاگم یک ساله شد تولدش مبارک ! ! !

دوم اینکه اگر می خواین من به وبلاگ نویسیم بتونم ادامه بدم از اقا پسر ها خواهش می کنم از گذشتن نظر های عاشقانه خود داری کنند وئیلا من مجبور به حذف نظرشون می شم

                                                               ممنون

                                                                شیوا

این بار اگر برای ثانیه ای پلک هابم روی هم گزارم

حادثه ی وجودم فراموش خواهد شد

من تکراره یک تکراره دوباره ام

تکراره یک عادت

که روزها سراسیمه ثانیه ها  را دنبال می کند

و شب ها شکایت از تاریکی اسمان دارد

باید ترک شوم  از این عادت بیهوده

می خواهم فرار کنم از پس این لحظه های اندوه

که هر وقت هم که یادم می کند

من ان موقع در لذتی فراموش شده ام

به یاد می اورم

سرود های کودکی ام را

که همیشه در انتظار ریختن ترس موش از امدن خرگوش ماندم

به یاد می اورم

بزرگی ای دنیای من تنها به اندازه سه عدد بود

و کوچکی معنا نداشت

چقدر قانع بودم ان روزها

و حالا

یک من خالیه پوچ

که در حسابو کتاب فردایش

هنوز تردید را به دوش می کشد

رو به رویم با طعنه لبخند می زند

سرود های کودکانه ام

کودک درونم دوباره یاد بچگی کرده است

کجائید؟ ؟ ؟

یک شب به اسمان خواهم رفت ! ! !

و تمام رنج های انسان را به دوش خواهم برد

تا ستارگان بدانند که ما لایق ستایش شدن بودیم

و یا این بار را بر دوش خداوند خواهم گذاشت

تا بداند. . .

گناه محصول رنج انسان است. . .

و خیلی دوست دارم به خدا بگویم. . .

با همه ی پرستشی که درون من را سرشار کرده است

زندگی ام مرا هر روز تهی تر می کند. . .

که بوی گند عشق بازی بهشتیان با حوریانت. . .

روح ما زمینیان را مسموم کرده است. . .

و اتش جهنم تو سال هاست که کلبه های چوبین مارا

                   می سوزاند  . . . . . .

          من می خواهم باسرعت از تمام لحظه ها فرار کنم

                            کی با من می یاد؟؟؟

امروز بهونه نیست

امروز تلنگریست که یادمان بیفتند تک تک خاطرات عاشقانه مان

 را با همدمی یکتا. . .

امروز یادیست بر گذشته تا بر تعهد خود پایبند تر شویم

 و هر روز عاشق تر. . .

تا یادمان بیفتد که خداوند نماینده ی انحصاری اش را در کنارمان فرستاده

تا در سختی ها و در روز های سرد زندگی اسمان ابری را افتاب شود

 و از ان بالا بتابد بر همه چیز. . .

و گاه باران  شود و  ببارد تا بشوید غبار خستگی را از تنمان. . .

ان گاه است که نهال وجودمان با گرمای افتابش وخیسی بارانش

در برابر سردی زندگی رشد می کند . . .

و با پشتوانه ای امن با خیال راحت قد علم می کند

 و می جنگد ! ! !

 در باد و طوفان صبراو چون گردبادی طوفان را در هم می پیچد . . .

و ان گاه است که نو درخت کوچک وجودمان راه ایستادگی را می اموزد

 تا هر وقت او نبود بتواند تنها در برابر همه چیز بایستد. .

می دانی مادر!!

 صدایت را دوست دارم نوازش دستانت را می پرستم برای بوسیدنات و

بوئیدنات بی صبرانه انتظار می کشم !!

می دانی مادر!!

 می خواهم یکی مثل تو شوم شجاع و صبور و عاشق !!

ان نگاه هایت مرا دیوانه می کند چه کنم با این دل دیوانه تو بگو؟؟؟

چگونه تو تجمع همه ی احساسات و صفات خوب هستی بگو؟؟

چگونه امن ترین جا اغوش همیشه بازت برای من است ؟؟

نه می خواهم وصف کنم نه می خواهم صفتی بهش اضافه کنم

چون خودت می دانی

                                    دوستت دارم

پس بدان این از همیشه بیشتر معنی می دهد

روز مادر مبارک ! ! !

اینم برای کسی که می دونم درسشو خونده !!!

این یعنی زندگی واقعی....

اره من امشب به اوج می رسم نمیدونم اوج کجاست شاید تا اوج خدا...شایدم می تونم بگم تا اوج خودم

بی نهایت!!

این چه کلمه ی زیباییه یکی از معانیه اوج اره زیباست

امشب اومدم اینجا عهدمو تمدید کنم اره درست می خونید امشب می خوام عهدمو با خدا با زندگیم تا بی نهایتشون تجدید کنم

کجاست ؟؟؟

هر جا باشه می رم

هر چی باشه بابتش می پردازم

امشب می خوام 16 شمع رو به نیابت از 16 سال فوت کنم کی می دونه توو این 16 سال چه اتفاق هایی افتاد من فردا وارد ۱۷ سالگی می شم!!!!

کی می دونه خدا چند بار تو زندگیم به من لطف هایی کرد که من جز شرمندگی جوابی براش نداشتم

اره خدای عزیزم

این منم از دورترین نقطه ی زمین تا تو...دارم صدات می کنم

می خوام یه بوس ابدار ازت بکنم

به خاطر همه چیز

به خاطر همه کس

به خاطر وجودت

در اغوش گرفتنت موقع تنهایی هام

به خاطر بودنت در همه ی زندگی

به خاطر موقعی که من فراموشت می کردم اما تو همواره وجودت رو به من اثبات می کردی

خدایا اومدم تجدید عهد

اومدم بگم بابا مرسی روسفیدم کردی

دیگه کم اوردم...وقتی با شرمندگی به طرفت بر می گشتم تو فقط منو می بخشیدی بدون کم کاستی

فردا باید 16 سال رو با شمع هام خاموش کنم و تنها خاطراتش برام باقی مونده

اون موقعه که من با کلی اشک و اه تبعید به این زمین برهوت شدم و به من می گفتی باید زندگی کردن رو یاد بگیری اون موقعه من هیچی نمی فهمیدم ولی حالا دارم کم کم یاد می گیرم

این شعر رو تقدیم می کنم به همه ی دوستان عزیزم راستی خیلی از بچه ها از من سوال کردن شعر ها ماله کیه

این شعر ها اکثرا مال خودم هستن پس لطفا کپی نکنید

گر چه کتاب زندگی را ناگریز هر روز ورق می زنیم

گرچه از دیدن برگ برگ ان پر ز نور می شویم

گر چه اسمان ابی کتابمان گاهی غم الود است

گاهی خسته

گاهی شاد

ولی کاش

به جای هر لحظه زندگی کردن با تصاویرش

پاورقی های کتاب را بیشتر بخوانیم.....

راستی یادم رفت از دوستای خوبم که این چند وقت من رو همیشه یاری کردن تشکر کنم :

اول از همه از اقا سعید گل از وبلاگ تنهایی ما ه تشکر می کنم به خاطر همه ی خوبی هاش و لطف  هایی که این چند وقت به من داشت

دوم از اذر گلم و بهرنگ دو دوست واقعا صمیمی که من واقعا ازشون خیلی چیز یاد گرفتم راستی اذر عزیزم امروز خیلی بهم خوش گذشت این بهترین تولد بود ممنون

سوم از مهدی عزیز از وبلاگ مرد مرده که خیلی خوشحال می شم از این که دارم پیشرفتشو می بینم

چهارم از شیدای جون جونیم که بهترین دوست وبلاگیمه و همیشه با نظراش غافل گیر می شم

پنجم از گلوگاه یه هم وطن عزیز که شاید اولا از نظراش دل گیر می شدم ولی انتقاداشو می پذیرفتم

ششم از اقا محسن به خاطر نظر وجمله ی زیبایی که این دفعه برام گذاشت ممنون

و در اخر هم از داداش امیر گلم که چقدر با بودنش شادم می کنه

و همه ی دوستان عزیزم که این قدر زیادن و بهم لطف دارن که دیگه اسمشون جا نمی شه تو لیست

اپم رو با یه بیت از حافظ به نیت این شب خجسته تموم می کنم

می شکفتم از طرب زانکه چو گل بر لبت جوی

       بر سرم سایه ی ان سرو سهی بالا بود

     راستی بفرماید کیک

  ممنون از کادو های زیباتون راضی به زحمت نبودم !!!!          

پس در اخر یادتو نره

یه روزی .....

            یه جایی.....

                        یه جوری......

                                       یه کسی.....

                                                    یه چیزی......

                                                               صبر داشته باشین!!

می ترسم

که روزی انتها من را در اغوش نگیرد

و من در ثانیه ها باقی بمانم

می ترسم

که در این چرخش روزگار

من هم مسیرش نچرخم و او هم اشتباهم را گوش زد نکند

می ترسم

از این که صبع هنگام وقت سحر

من هنوز تصویری از فردایم نداشته باشم

می دانم  ...این را خوب می دانم

که من روزی از این رویای مبهم دنیا بلند می شوم

هیپنوتیزم  بی معناست

تا کی این دنیا می خواهد با تلقین های متوالی اش

ما را از گذشت زمان بی خبر بگذازد

صدایم مال من نیست پس رهایم کنید از بند این کلمات

چشم هایم مال من نیست پس به در ارید این دروغ گو هارا

گوش هایم مال نیست پس ببرید این ساده لوح ها را

نمی خواهم این صدا مرا مجبور به حرف کند

نمی خواهم این چشم ها بر این دروغ دنیا مهر تائید بزنند

نمی خواهم این گوش ها در برابر این چرند ها باز گول بخورند

اهای فریاد کجایی؟؟

 از این حنجره بیرون بیا نوبت توست

سرکش باش وجسور

میخواهم این رویا را از نوع بسازم

با سنگ فرشی از عشق این  ادم ها

با اسمانی ابی از دریا ها

دست هایم را بگیر فریاد

با هم می توانیم

ساده است همچون کاردستی های کودکی

همان موشک های کاغذی

ما هم می توانیم

ما هم می توانیم

.......

حالا ما یک چشمه از حقیقتیم

                                  دل تنگه توام

                         تا دور ترین مرز های عشق

                                    و عشقم

                                مرزی ندارد....

                         ببین تا کجا دلنتگت هستم

تازگی ها کار ما لالایی است

تا بخوابد یک تب زیبای داغ

تا ببندد چشم نازش را به رویم

ابی زیبای یک رویای ناب

باز می سوزد تنم در التهاب

باز می خندد به رویم یک لب تلخ صبور

زهرخندی از تبار شوکران

نقش های رنگی ام بر دست اب

فکر فرداها همه در مشت باد

باز می خوانم من طوفان زده لالایی ام

تا بخوابد کودک احساساتی ام